وصيت من
مرا با لباس عشق در خاک گذاريد تا بفهمد تا اخرين لحظه ي زندگی

رنگ عشق او به تن داشتم. چشمان مرا باز گذاريد تا دريابد چشم در 

 راه نگاه زيباي او بودم تا لحظه ي مرگ. دستان مرا باز گذاريد تا  

ببيند تا اخرين نفس تشنه ي اغوش گرم او بودم

کاش امشب برای من صبح نشه

کاش امشب آخرین نفسهای زندگیم باشه

دیگه هیچ آرزویی ندارم ...هیچ آرزویی

دوست داشتن رو با تمام عظمتش با تمام زیباییش درک کردم

زندگی رو با تمام نامردیهاش دیدم

بیشتر از این اینجا بودن فقط و فقط روح منو داره خراب و خراب و خرابتر و آزرده تر میکنه

من...بنده ی نازک دل تو ام که به این روز افتادم،از ضمختی های روزگار

یعنی میشه امشب آخرین باری باشه که اشکام اجازه نمیدن نوشته هامو بخونم و فردا...اولین باری که بر سر مزار آرزوهام اشک نفرت بریزم؟

کاش...کاش..کاش

تنهایم...تنهایم...تنها...یک تنهایی مطلق که من در یک طرف ایستاده ام و خدا در طرف دیگر ،وبقیه همه اش مرگ،همه اش سکوت ،همه اش نیستی.

بیزارم از این زندگی...

بیزار.

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم
در قبله گاه عشق تو بودی معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودی
يک لحظه من بی تو هرگز نياسودم
من با نفسهايم نام تو را خواندم
کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم
من با نفسهايم نام تو را خواندم
کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم
روزی که گفتی من با تو می مانم
روزی که دانستی من به تو می ميرم
روزی که با عشقت بستی به زنجيرم
بازنده من بودم اين بود تقديرم
باور نمی کردم هرگز جدايی را من آمدم با عشق
اين بی و فايی را اين بی وفايى را